My soul is naive and fragile - Kaliththogai 117
| மாண உருக்கிய நன் பொன் மணி உறீஇ பேணித் துடைத்தன்ன மேனியாய் கோங்கின் முதிரா இள முகை ஒப்ப எதிரிய தொய்யில் பொறித்த வன முலையாய் மற்று நின் கையது எவன் மற்று உரை கையதை சேரிக் கிழவன் மகளேன் யான் மற்று இஃது ஓர் மாதர்ப் புலைத்தி விலையாகச் செய்தது ஓர் போழின் புனைந்த வரிப் புட்டில் புட்டிலுள் என் உள காண் தக்காய் எற் காட்டிக் காண் காண் இனி தோட்டார் கதுப்பின் என் தோழி அவரொடு காட்டுச் சார்க் கொய்த சிறு முல்லை மற்று இவை முல்லை இவை ஆயின் முற்றிய கூழையாய் எல்லிற்று போழ்து ஆயின் ஈதோளிக் கண்டேனால் செல் என்று நின்னை விடுவேன் யான் மற்று எனக்கு மெல்லியது ஓராது அறிவு |
The one who has a body like A well-polished well-molten gold adorned with gems, The one who has lovely breasts Like young buds of kongu flower and Painted with sandal paste drawings, Tell me, what is in your hand? I am the daughter of the headman of this town. Also, This is a basket made of palmyra leaf strips Woven by a beautiful weavesmaid. What is in the basket, o girl who is fit-to-look-at? Show it to me. Here, look. These mullai buds were plucked in the forest By my friend who wears flowers on her hairlock, and her lover. Yes, there are mullai buds, o girl with mellow hair! It is dark. The day has passed. But I just saw you here. How can I ask you to leave? Also, My soul is naive and fragile. |